Het begon allemaal op...

de dag waar alles goed ging. Geen treinen die staakten of waarop we plots geweigerd worden. Geen flessen sie spontaan openbreken op het perron, waardoor kleren nogal beginnen te stinken. Geen gemekker van een loketbediende omdat we teveel bagage meezeulen.
Neen helemaal niets. We begrepen er geen snars van. We vlogen naar Rome alsof het de normaalste zaak ter wereld is.
We waren er toch niet helemaal gerust in gezien ons "zwaar verleden".
Maar toen klommen we op naar onze tweede beproeving: het vinden van overnachting.
De eerste jeugdherberg die ze per email reserveerden bleek dan toch volzet te zijn waardoor we terug op straat belanden. De vriendelijke Italiaan aan de receptie kon ons wel verder helpen. Met een kaartje en wat goed advies konden we onze zoektocht verder zetten.
Uiteindelijk konden we terecht in de jeugdherberg "colors", vlakbij het vaticaan.
En eenmaal we onze kamer volgooiden, doken we het mooie Rome in.
Rome bleek dan ook echt de max te zijn. Gezellige steegjes, om elke hoek een prachtig gebouw die telkens met verstomming doet slaan.
Plus ook het feit dat we terug in de zomer zijn belandt. sAvonds zaten we zo nog om 22h in onze zomeroutfit een flesje wijn te degusteren aan de Trevifontein.
Later die avond liepen we nog een oude bekende bekende tegen het lijf. Jaja, niemand minder dan de Italiaanse versie van Libie.
"libie2 werkt hier als ober in een restuarant en vond ons blijkbaar ook grappig. Toen ze vertrokken moesten we kost wat kost op de foto in de keuken.
Eenmaal in de jeugdherberg maakten we kennis met onze kamergenotes. Gezien er dit keer geen jongens op de kamer waren en geen koppels waren er gelukkig dit keer geen opgewonden nachtgeluiden waar te nemen. :-)
Zodat Lieselot eens een met rust gelaten nacht in een jeugdherberg beleefde.

Vele zomerse groetjes,